Árið 55 fyrir Krist réðist rómverskur her inn í Kent og marseraði norður á bóginn þar til hann kom að Thames ánni á stað sem nú er kallaður Southwark. Á þeim tíma bjuggu nokkrir frumstæðir ættbálkar á norðurbakkanum en varla er hægt að tala um neina fasta búsetu þar. Þegar Rómverjar gerðu á ný innrás 88 árum síðar var komin vísir að höfn og verslunarsamfélagi á þessum sama stað. Rómverjar brúuðu ánna og reistu stjórnsýslumiðstöð sína á norðurbakkanum og kölluðu hana Londinium, þeirra útgáfa af gömlu ketnesku nafni.
London stækkaði skjótt og varð fljótlega stærsta borg Englands og þegar her frá Norðmandí gerði innrás árið 1066 var borgin augljós kostur þegar kom að því að velja höfuðborg landsins.
Íbúabyggð teygði sig fljótlega út yfir hina upphaflegu borgarmúra sem eyðilögðust í brunanum mikla árið 1666. Þær byggingar sem risu eftir brunann urðu vísir að þeim hluta borgarinnar sem í dag er kallaður City. Á 18. öld breiddist byggðin út frá þessum miðbæjarhluta. Þar á meðal risu byggingarnar við Westminister sem um aldaraðir hafa verið trúarlegar og stjórnmálalegar miðstöðvar í Englandi. Sú sprenging sem varð í vexti borgarinnar á 18. og 19. öld gerði borgina að þeirri stærstu og auðugustu í heiminum. Á sama tíma reis sú auðuga millistétt til áhrifa sem byggði flestar af glæsilegustu byggingum London. Vonin um auðsæld dró einnig milljónir manna til London, bæði af landsbyggðinni og einnig frá öðrum löndum. Aðbúnaður fólks var ekki merkilegur og fólk hópaðist saman í þá hjalla sem risu austur af City þar sem hafnarsvæðið var að mestu uppspretta þeirrar atvinnu sem bauðst á þeim tíma.
Við lok 19. aldar bjuggu um það bil 4,5 milljón manna á því svæði sem kallað var London en um fjórar milljónir bjuggu í næsta nágrenni borgarinnar. Borgin varð fyrir þungum búsifjum vegna sprengjuárása seinni heimsstyrjaldarinnar sem eyðilögðu stór svæði borgarinnar sem endurbyggð voru eftir miðbik 20. aldar. Um leið hurfu margvíslegar menjar iðnbyltingarinnar í borginni og svæði sem byggst hafði uppá Viktoríutímanum.
